Η ενεργειακή ασφάλεια επανέρχεται στο προσκήνιο διεθνώς, ιδιαίτερα μετά τη νέα κρίση στη Μέση Ανατολή και την ένταση γύρω από το Ιράν, που επηρεάζει άμεσα τις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου. Σε περιόδους γεωπολιτικής αστάθειας, οι χώρες που διαθέτουν ισχυρές υποδομές αποθήκευσης ενέργειας μπορούν να απορροφήσουν τους κραδασμούς. Όσες δεν διαθέτουν, εξαρτώνται από τις εισαγωγές και τις διακυμάνσεις της αγοράς.
Γι’ αυτό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και στις Ηνωμένες Πολιτείες η αποθήκευση ενέργειας με μεγάλες μπαταρίες προχωρά με γρήγορους ρυθμούς. Η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο δημιούργησαν αγορές που πληρώνουν την ευελιξία του συστήματος, προκήρυξαν διαγωνισμούς για αποθήκευση και εξασφάλισαν σταθερά έσοδα για τους επενδυτές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, νέα έργα ανανεώσιμων πηγών εγκρίνονται μόνο αν συνοδεύονται από δυνατότητα αποθήκευσης.
Στην Ελλάδα η ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών έγινε ταχύτερα από τον σχεδιασμό του συστήματος. Εγκαταστάθηκαν πολλά φωτοβολταϊκά και αιολικά, χωρίς να δημιουργηθεί έγκαιρα μηχανισμός αποθήκευσης και ευελιξίας. Το αποτέλεσμα είναι ότι σε ώρες υψηλής παραγωγής γίνονται περικοπές ενέργειας, ενώ σε ώρες αυξημένης ζήτησης αυξάνεται η χρήση φυσικού αερίου ή οι εισαγωγές ηλεκτρικού ρεύματος.
Το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό αλλά θεσμικό. Για χρόνια δεν υπήρχε σαφές πλαίσιο πληρωμής για τις μπαταρίες, ούτε επαρκής χώρος στο δίκτυο για νέα έργα. Έτσι, επενδύσεις που σε άλλες χώρες θεωρούνται αναγκαία υποδομή, στην Ελλάδα αντιμετωπίστηκαν ως ιδιωτικές πρωτοβουλίες υψηλού ρίσκου.
Η κρίση που προκαλεί η ένταση με το Ιράν δείχνει πόσο σημαντική είναι η δυνατότητα μιας χώρας να διαχειρίζεται την ενέργεια που παράγει. Η ενεργειακή μετάβαση δεν κρίνεται μόνο από τις ανανεώσιμες πηγές, αλλά από το αν υπάρχει τρόπος να αποθηκευτεί η ενέργεια όταν περισσεύει και να χρησιμοποιηθεί όταν χρειάζεται. Σε αυτό το πεδίο, η Ελλάδα εξακολουθεί να κινείται πιο αργά από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, σε μια περίοδο όπου η ενεργειακή αυτάρκεια αποκτά ξανά στρατηγική σημασία.
