Η χθεσινή συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Άρτας έδωσε, κατά τη γνώμη μου, ένα βαθιά λανθασμένο μήνυμα. Είναι αυτονόητο και απολύτως θεμιτό οι τοπικές κοινωνίες, όπως εκφράζονται μέσα από τα τοπικά τους συμβούλια, να έχουν λόγο για τη διαχείριση της δημοτικής περιουσίας της περιοχής τους. Αυτό όμως απέχει πολύ από το να παρουσιάζεται συλλήβδην η επιχειρηματικότητα και η ιδιωτική πρωτοβουλία ως κάτι ύποπτο, περίπου εχθρικό προς την κοινωνία. Κι όμως, αυτό ακριβώς ήταν η εντύπωση που άφησαν ορισμένες παρεμβάσεις δημοτικών συμβούλων, οι οποίοι, επιδιώκοντας μάλλον εύκολες εντυπώσεις, έφτασαν να αντιπαραθέτουν ένα μουσικό σχολείο ή μια αθλητική δομή με μια ιδιωτική επένδυση, σαν να πρόκειται για έννοιες ασύμβατες. Μόνο που σε αυτόν τον τόπο, τα σχολεία, οι δομές, οι εκπαιδευτικοί, οι δημοτικές υπηρεσίες και συνολικά η δημόσια λειτουργία δεν χρηματοδοτούνται από κάποιον μαγικό μηχανισμό. Χρηματοδοτούνται από την πραγματική οικονομία, από ανθρώπους που επιχειρούν, εργάζονται, επενδύουν, πληρώνουν φόρους, ρισκάρουν και παράγουν.
Αυτό ήταν το πιο προβληματικό στοιχείο της χθεσινής εικόνας. Το γεγονός ότι πέρασε, έστω υπόγεια, η ιδέα πως η ανάπτυξη είναι κάτι σχεδόν ύποπτο, ενώ ο δημόσιος χώρος θεωρείται αυτονόητα ηθικά ανώτερος. Ελάχιστοι κατάφεραν να ξεφύγουν από αυτόν τον φτηνό λαϊκισμό και να δουν τη λεπτή αλλά κρίσιμη διάκριση, ότι είναι άλλο η υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος και άλλο η δαιμονοποίηση κάθε ιδιωτικής δραστηριότητας. Κάποτε αυτή η περιοχή πρέπει να αποφασίσει τι πραγματικά θέλει. Θέλει δουλειές, μεροκάματα, επενδύσεις, κεφάλαιο και παραγωγική ζωή ή θέλει να συνεχίσει να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ενός μικρού παραδείσου δημοσιοϋπαλληλικής αυτάρκειας, μιας τοπικής Νεφελοκοκκυγίας όπου όλοι απαιτούν παροχές, αλλά ελάχιστοι αναρωτιούνται ποιος τελικά πληρώνει τον λογαριασμό;
Η αλήθεια είναι σκληρή, αλλά απλή και έχει να κάνει με το γεγονός ότι ανάπτυξη χωρίς επενδυτές δεν υπάρχει. Χωρίς ιδιώτες δεν υπάρχει παραγωγή πλούτου. Και χωρίς παραγωγή πλούτου δεν υπάρχουν ούτε σχολεία, ούτε γήπεδα, ούτε κοινωνικές παροχές, ούτε καν οι ίδιες οι δομές που κάποιοι επικαλούνται για να καταγγείλουν κάθε επένδυση. Από την Καλαμιά μέχρι τα Κριεκούκια και τώρα τη Γραμμενίτσα, το ίδιο και με το ΞΕΝΙΑ και τώρα με τα στρατόπεδα, το μοτίβο επαναλαμβάνεται σχεδόν τελετουργικά: κάθε φορά που εμφανίζεται μια πιθανότητα οικονομικής δραστηριότητας, σηκώνεται ένα τείχος φοβίας, καχυποψίας και εύκολου αντικαπιταλισμού επαρχιακού τύπου. Και στο τέλος όλοι αναρωτιούνται γιατί ο τόπος μένει στάσιμος.
Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς απέναντι σε όσους σκέφτονται να επενδύσουν εδώ τον κόπο, το κεφάλαιο και το ρίσκο τους. Αν το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε είναι ότι σε αυτή την περιοχή ο επενδυτής αντιμετωπίζεται εκ προοιμίου ως ανεπιθύμητος, ας το πούμε καθαρά. Όχι με μισόλογα, όχι με υποκριτικές αναφορές στο “καλό του τόπου”, αλλά ευθέως: ότι εδώ δεν θέλουμε ανάπτυξη όταν αυτή έχει πραγματικό πρόσωπο, πραγματικό κόστος και πραγματικές συνέπειες. Γιατί το χειρότερο δεν είναι να διαφωνεί μια κοινωνία. Το χειρότερο είναι να διώχνει συστηματικά κάθε ευκαιρία και μετά να παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει γιατί μένει πίσω.
