Σε στάση αναμονής επιλέγει να κινηθεί η Περιφέρεια Ηπείρου απέναντι στον θόρυβο που έχει δημιουργηθεί γύρω από τη συνεδρίαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου, απαντώντας με σαφήνεια στα δημοσιεύματα που προεξοφλούν εξελίξεις.
Με επίσημη ανακοίνωση, η Περιφέρεια ξεκαθαρίζει ότι μέχρι σήμερα δεν έχει λάβει καμία επίσημη ενημέρωση ως προς τη διατύπωση γνώμης του Πειθαρχικού Συμβουλίου σχετικά με την παραπομπή του Περιφερειάρχη και της Αναπληρώτριας Περιφερειάρχη. Ως εκ τούτου, απορρίπτει εμμέσως πλην σαφώς τις «έτοιμες ερμηνείες» και τις βιαστικές αναλύσεις που διακινούνται, υπογραμμίζοντας ότι ουσιαστική τοποθέτηση μπορεί να υπάρξει μόνο επί πλήρους γνώσης της απόφασης και κυρίως της αιτιολογίας της.
Η ανακοίνωση αφήνει σαφείς αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται τα πορίσματα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, επισημαίνοντας ότι περιλάμβαναν ένα ευρύ φάσμα αποδιδόμενων πειθαρχικών παραπτωμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, θέτει το ερώτημα –χωρίς να το διατυπώνει ευθέως ως καταγγελία– τι θα σημαίνει για την αξιοπιστία των ελεγκτικών μηχανισμών ενδεχόμενη απόκλιση της τελικής κρίσης από το εύρος των αρχικών διαπιστώσεων.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στη διαρροή των πορισμάτων, με την Περιφέρεια να σημειώνει ότι, σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις, τα συγκεκριμένα έγγραφα δημοσιοποιήθηκαν ευρέως πριν την ολοκλήρωση της διαδικασίας, γεγονός που –κατά την ίδια– δημιουργεί ερωτήματα ως προς την τήρηση της εμπιστευτικότητας.
Παράλληλα, επιχειρείται και μια θεσμική αποσαφήνιση της διαδικασίας: ακόμη και στην περίπτωση επιβολής πειθαρχικής ποινής από τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, προβλέπεται δικαίωμα προσφυγής στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με την προθεσμία άσκησης της προσφυγής να αναστέλλει την εκτέλεση της απόφασης. Με απλά λόγια, η υπόθεση δεν κλείνει στο Πειθαρχικό, αλλά ανοίγει έναν νέο κύκλο δικαστικής κρίσης.
Το πολιτικό μήνυμα της ανακοίνωσης είναι σαφές: η Περιφέρεια επιχειρεί να αποσυνδέσει τη λειτουργία της από την ένταση της επικαιρότητας, επιμένοντας ότι συνεχίζει «απερίσπαστα» το έργο της. Την ίδια ώρα, μεταφέρει το βάρος της αξιολόγησης από τον δημόσιο θόρυβο στη θεσμική διαδικασία, καλώντας –εμμέσως– σε αυτοσυγκράτηση.
